Великий русский философ Н. Бердяев в своей работе “Философия неравенства” рассматривал нацию как историческую категорию. Он вполне справедливо отличал понятие “нации” от понятия “народа”. Народ, по его мнению, это те кто живет сегодня, совокупность живущих поколений. Нация же, это не только живые, но и все давно и недавно ушедшие в прошлое поколения, и все то наследие, которое они оставили: построеное, сказанное, спетое, изваянное, написанное. Все наследие нации – архитектура, музыка, живопись, литература, все военные победы и поражения, вся гордость и все страдание – все это тоже составляет нацию. “В воле нации говорят не только живые, говорит великое прошлое и загадочное еще будущее. В нацию входят не только человеческие поколения, но также камни церквей, дворцов и усадеб, могильные плиты, старые рукописи и книги. И чтобы уловить волю нации нужно услышать эти камни, прочесть истлевшие страницы.”
Продолжая мысль Бердяева, можно прибавить к нации и нерожденные еще поколения, которым будет принадлежать все созданное живщими и живущими. И полноценной нацией мы можем назвать лишь тот народ, который, живя сегодня, осознает свой долг и перед прошлым, и перед будущим, осознает себя звеном в цепи, осознает обязанность не дать цепи порваться на этом, сегодняшнем звене и не дать сгинуть в забвении звеньям прошлого или ослабнуть завтрашним звеньям. Нация – явление всецело духовное; это органическое целое, она арифметике не поддается, она едина и нерасчленима. Ее можно попытаться убить (с нами это пробовали), но слить ее в “общечеловеческую семью” – невыполнимая затея. Хотя глобалисты думают иначе. Но о них чуть позже.
Теперь о народе. Это уже не историческое понятие, это категория социально-классовая, а значит расчленяемая, к ней применимы арифметические методы. Делят эту категорию на классы, социальные группы и прослойки, сословия, этнографические общности, касты, кланы, семьи. Делят когда и как кому удобно, в зависимости от политической целесообразности момента. Могут применять и сложение, и вычитание (это когда расстреливают, сажают или ссылают), и даже умножение. Топорная большевистско-интернационалистская или более утонченная космополитско-глобалистская стратегия двадцатого века: уничтожить, исказить до неузнаваемости, предать забвению прошлое, традиции, стремления, память, идеалы, духовные устои наций, а их самих загнать в удобное, легко поддающееся расчленению и манипуляции понятие “народ”, придумав ему абстрактное будущее.
И вот теперь это абстрактное будущее стало реальностью в одной отдельно взятой стране – Армении. Как же охарактеризовать эту реальность? Вспомним вновь бердяевские строки: “И чтобы уловить волю нации, нужно услышать эти камни, прочесть истлевшие страницы.” и кто же будет это делать? Все кто способен на это, в армянском государственно-политическом устройстве бетонными стенами отчуждены от сферы принятия решений. Так что ни о каком проявлении воли нации в Армении речь не идет и не может идти. Власть Армении не хочет иметь нации. Нация ей не нужна. Прошедшие выборы показали, что даже с народом она не хочет иметь дела, потому что тогда придется иметь дело с противоречивыми интересами его различных составляющих. Армянской власти нужен объект попримитивней и она его нашла. Вернее создала. Это отдельно взятый обыватель, составной элемент населения. Заметьте, речь не идет о гражданине. Гражданское сознание вовлекает его носителей вне зависимости от воли властей в гражданское общество, а оно для властей со скудным запасом легитимности, благородства и мудрости смерти подобно. Поэтому все последние 4-5 лет власть сознательно подрывала и без того не очень устойчивую нравственную платформу нашего общества, раздробляя, атомизируя его, оттесняя граждан, или тех, кто был способен ими стать в эмиграцию или на обочину жизни, превращая их в равнодушных, жадных, ограниченных, эгоистичных, нечистоплотных, трусливых обывателей, доводя всех вместе и каждого по отдельности до полной деградации. Так и живем: каждый сам за себя, объединенные не в нацию, не в народ даже, а в покупаемый и продаваемый электорат. И арифметическое слагаемое купленных галочек на избирательных бюллетенях никоим образом волю нации не отражает. Романтики и патриоты на прошедших выборах предлагали лозунг: голос – сила. А обыватель предпочел другую формулу, предложенную “прагматичной” властью: голос – товар. И с ценой определились: вместо свободы и справедливости – 10-15 тысяч драм. Покупатели на этот раз пока вроде бы армяне (номинально, по паспорту). Но вот вопрос: кто станет покупателем в следующий раз?

P. S. Но не все так беспросветно. Давидашенец, который вложил в избирательный конверт 10.000 драм, которые ему впихнули хамы, нанятые властями, и написал на бюллетене “Подавитесь!”, – вот он выразил волю нации. Значит эта воля пока существует. И значит нация пока тоже существует. И значит неизбежно подавятся.

http://sobesednik.am/

Есть на земле одна страна,
В любое время в ней
Правдива песенка одна,-
“Бывали хуже времена,
Но не было подлей.”
Саша Черный

Вот и закончилось все. Не только выборы. Иллюзиям пришел конец. Это может и к лучшему. Пора анализировать жестокие уроки.

1. Власть настолько усовершенствовала механизм фальсификации выборов, что происшедшее перестало быть простой подтасовкой: это уже масштабная инсценировка с вовлечением всего государственного-репрессивного аппарата, телевидения, газет, местных и зарубежных социологических (и не только) служб, слепо-глухонемых наблюдателей из различных международных организаций и по меньшей мере миллиона послушных статистов – оплаченной массовки.

2. Анатомия самой власти тоже претерпела серьезные изменения, необходимые для осуществления грандиозной задачи по бетонированию собственных позиций. Знакомые всем нам по прошлым выборам махинации не просто приобрели новые масштабы: они на этот раз доведены до ювелирного совершенства. Ведь предвыборные взятки раздавались и раньше, но до адресата доходили не всегда и не полностью; значительная часть выделяемых сверху из общака средств, предназначенных для подкупа избирателей оседала в карманах жадных и недальновидных местных “авторитетов”, которым поручалась работа с населением. Население артачилось и приходилось применять дикарские методы: вброс бюллетеней, умыкание избирательных урн, грубую подделку протоколов, побои и т. п. Теперь же усовершенствование управленческой схемы (это в России называют вертикалью власти) с одной стороны и затраченные на подкуп беспрецедентные суммы с другой позволили адресно заплатить каждому отдельно взятому избирателю. В сочетании с контролируемой и зачастую принудительной доставкой голосующего контингента на избирательные участки был получен искомый эффект: партии правящей коалиции, доведшие вверенную им страну до почти полного экономического коллапса, социальной катастрофы, политического тупика и моральной деградации, сумели воспроизвестись во власти, приобретя голоса сотен тысяч наших сограждан запугиванием, шантажом, раздутыми списками избирателей, повторным или многократным голосованием, раздачей денег, дешевых сотовых телефонов, очков, банок с джемом, зажигалок и прочей дряни.

3. О том, что это просто национальный позор даже говорить не хочется. Может когда нибудь память смилостивится и позволит смыть чувство стыда за соотечественников. Но невозможно игнорировать факт, которому мы все свидетели: исполнительная власть Армении доказала, что инструменты управления обществом и государством она всегда будет использовать для собственного воспроизводства, что любой выборный процесс она контролирует целиком и полностью, превращая его в фарс и имитацию, что она не беспристрастный арбитр между соперничающими политическими силами или программами, а играет сама за себя, и никогда, ни за что, никому своих позиций не уступит.

4. Власть дошла до предела тех косметических имитационных реформ, на которые она могла пойти без риска утратить рычаги всеобъемлющего контроля. Больше ни на какие реформы она не пойдет и пойти неспособна, поскольку это будет означать предоставление обществу реальных рычагов смены власти. Все эти исчезающие из разных паспортов с различной скоростью чернила печатей, многопартийные избиркомы, камеры на участках, прозрачные урны, наблюдатели всех мастей, поправки в Избирательное законодательство – каждая по отдельности и все скопом – все это полная, извините за выражение, туфта. Единственный способ восстановления реального общественного контроля над выборным процессом, а значит и формированием власти был правильно диагностирован дашнаками: в конкретном случае с Арменией он заключается в упразднении института мажоритарных выборов и открытого доступа к спискам избирателей, принявших участие в голосовании. Однако именно в этом вопросе власть уперлась и ни на шаг не уступила. Правда, беспринципные сутяги на службе у правителей ссылались при этом на некие “демократические принципы” и выводы каких-то международных экспертов, но было совершенно ясно: власть дошла до лимита безопасных для себя уступок и дальше не сделает ни шагу.

5. Хуже всего то, что общество превращено в соучастника преступления, совершенного правителями. Преступление это называется “узурпация власти” и за него полагается срок. Но когда в совершение этого преступления хитроумно вовлекают целые пласты населения, оно перестает выглядеть так зловеще, как рисует его Уголовный Кодекс. Наше общество долго и целенаправленно вели к полному отказу от государственного правосознания, к замене закона на воровские понятия, к замене чувства национального и гражданского единства на криминальные узы круговой поруки. Теперь привели. Теперь, дорогие соотечественники, все как в банде: слово вожака закон, и вякать о своих правах уже поздно – сами замараны; а Конституцией можете топить печи, когда вырубите последние леса.

Хотел было уже приступать к следующему пункту, как вдруг подумал: прочтет все это какой-нибудь псевдоинтеллектуал с юридическим образованием (таких теперь много на службе у режима) и закивает головой: вот видите, это наш отсталый народ виноват, он ведь добровольно выстраивался в очередь за взятками? Ну и голосовал, значит, добровольно. А пусть бы не брал взяток, пусть бы голосовал по совести, сознательно, честно. Словом, народный менталитет у нас нехороший. Недоросли мы до демократии. А еще оппозиции начнут косточки промывать: дескать неудачная она у нас, вот бы нам такую, как во Франции или в Дании.
Странное дело: оппозицию им подавай как во Франции, народ им подавай как в Японии, а власть значит пускай остается какая есть – неграмотная, жадная, провинциальная и с бандитскими замашками, так, что ли? Нет, друзья, так не бывает. Нет никакого навеки заданного национального менталитета; нации не бывают изначально ленивыми или трудолюбивыми, трусливыми или храбрыми, честными или вороватыми. Они бывают разными в различные исторические моменты. От чего это зависит? Да только и только от правителей. Это они бывают мудрыми или недальновидными, жадными рвачами или бессеребренниками, равнодушными карьеристами или преданными патриотами. Примеров народного перерождения под влиянием власти история знает много: французы Наполеона Бонапарта гордо идут по Европе, легко громя лучшие армии пруссаков, австрийцев, русских, а через два поколения бездарные правители приводят Францию к краху. В течение жизни одного поколения евреи, покорно нашивающие желтые звезды на одежду и с понурыми головами бредущие в газовые камеры, вдруг создают жизнеспособное, крепкое государство бесстрашно воюют за него и диктуют свою волю не только соседям, но и всему миру. Менталитет у них изменился? Да. А кто его изменил? Бен-Гурион, Голда Меир и Моше Даян. Армяне, покорные турецкому ятагану и лебезящие перед русским чиновником, получив достойное руководство, сражаются насмерть под Сардарапатом и восстанавливают свою государственность. Кто поднял их, кто разбудил храбрость и дремлющее чувство собственного достоинства? Арам Манукян, Дро, Рубен Тер-Минасян и другие. Почему китайцы на Тайване под властью Гоминдана построили свободное процветающее общество, а в материковом Китае под властью коммунистов терпели ужасы культурной революции и миллионами умирали от голода? Разве армяне, участвующие в выборах во Франции, Аргентине или США продают свои голоса, вбрасывают пачки бюллетеней, воруют протоколы или голосуют по чужим документам? Нет, они этого не делают, потому что власть не вынуждает их этого делать. Народ таков, каким его делает власть. По образу и подобию своему. И этот народ с заплеванной душой цикл за циклом способствует своим соучастием воспроизводству власти. Главная задача нашего общества – разомкнуть этот порочный круг, не доводя при этом страну до потрясений, которые могут вызвать у некоторых соседей нежелательные соблазны и мечтания. Как этого добиться, и возможно ли это вообще? Мы этот разговор продолжим.

В.

http://sobesednik.am/

Մաս 1

Մաս 2

ՀՅԴ-ի հաղթանակից հետո մայիսի 1-ը դարձյալ տոն կդառնա. հրազդանցիների հետ հանդիպման ժամանակ շնորհավորելով Աշխատավորի տոնի կապակցությամբ` հայտարարեց ԱԺ ՀՅԴ խմբակցության ղեկավար Վահան Հովհաննիսյանը:

Ըստ նրա` այդ գեղեցիկ տոնն այսօրվա Հայաստանում ըստ արժանվույն չի նշվում շատ պարզ պատճառով. «Մեր երկրում ով ասես մնացել է` չինովնիկ` ինչքան ուզես, չարչի` ինչքան ուզես, բայց աշխատավորությունը հեռացել է: Որովհետեւ հայ մարդն իր ձեռքերով կարողանում է քարքարոտ երկրից դրախտ ստեղծել, բայց այդ դրախտից օգտվելու հնարավորությունից նրան զրկել են մի խումբ բռի մարդիկ»:

ՀՅԴ խմբակցության ղեկավարը հիշեցրեց հանրահավաքի մասնակիցներին, որ յուրաքանչյուրն` առանձին վերցրած, ոչ թե բնակիչ է, այլ քաղաքացի: Իսկ քաղաքացիներն ամեն ինչի տերն են:

ՀՅԴ-ն, ինչպես պարզաբանեց Վահան Հովհաննիսյանը, ոչ ոքից չի պահանջում հավատալ կամ վստահել: «Մենք պահանջում ենք երեք պարզ բան` ազատություն, արդարություն եւ դաշնակցություն: Ազատությունն ու արդարությունը մեզնից գողացել են: Արդարություն չկա ո’չ քաղաքապետարանում, ո’չ մարզպետարաններում, ո’չ կառավարութունում, ո’չ արդարադատության համակարգում»,- նշեց նա եւ հավելեց, որ կառավարությունն արդյունավետ կառավարելու ունակություն չունի եւ անամոթաբար ուզում է վերահաստատվել իր դիրքերում:

Իսկ ՀՅԴ-ն ժողովրդի հետ միասին այս անգամ այդ հնարավորությունը նրան չեն տա: Վահան Հովհաննեսյանը կոչ արեց ազատորեն ընտրություն կատարել. «Մի’ մոռացեք` դուք ազատ ժողովուրդ եք, դուք երբեք ստրուկ չեք եղել եւ երբեք էլ չեք լինելու, մենք դա թույլ չենք տա: Մենք տեսնում ենք, որ ժողովուրդը կամաց-կամաց բարձրանում է ծնկից»:

ՀՅԴ խմբակցության ղեկավարը հանրահավաքի մասնակիցներին կոչ արեց վերադարձնել մեր հայրենակիցների` տուն վերադառնալու իրավունքը, ինչը հնարավոր է միայն, եթե մայիսի 6-ին ընտրեն ՀՅԴ-ին:

Մենք այսօր անկախ ենք, բայց ազատ չենք: Թվում է` անկախ ենք, բայց արդարություն չկա ո’չ մեր երկրի ներսում, ո’չ էլ երկրի դրսում. այսօր Շենգավիթում հրավիրված հանրահավաքի ժամանակ հայտարարեց ՀՅԴ Բյուրոյի անդամ, ԱԺ ՀՅԴ խմբակցության ղեկավար Վահան Հովհաննիսյանը:

Նա ներկաներին հայտնեց իր տեսակետները, թե ինչ են ազատությունն ու արդարությունը: Ըստ նրա` ազատությունն ինքնուրույն որոշում կայացնելու ունակությունն է: Իսկ այդ ազատությունից շատերը վախենում են, որովհետեւ ազատությունը պատասխանատվություն է:

«Եկե’ք, մի օր մի’ վախեցեք ազատությունից: Ազատությունը դրված է ձեր առջեւ: Վերցրե’ք այդ ազատությունը եւ մայիսի 6-ին քվեարկեք համար 4-ի` ՀՅԴ-ի օգտին: Դա է ազատությունը: Եվ միայն ազատության վերադարձով կարող է արդարություն ստեղծվել: Որովհետեւ արդարությունը, վերջապես, լոկ բառ է թվում: Արդարությունը յուրաքանչյուրը յուրովի է հասկանում: Բայց մարդկությունը ստեղծել է արդարությունը ճանաչելու մի ձեւ, թե ինչպես իմանալ` արդարությո՞ւն է, թե՞ ոչ: Ստեղծել է մի բան, որ ընդհանուր է բոլորի համար: Դա օրենքն է: Եթե կա օրենք, նույնիսկ եթե այն մեզ թվում է անարդար, բայց այն բոլորի համար է, ուրեմն արդարություն այդ երկրում կա»,- ասաց Վահան Հովհաննիսյանը:

Իսկ մեր երկրում, ինչպես հավաստեց ՀՅԴ խմբակցության ղեկավարը, օրենքը բոլորի համար չէ: Ուրեմն այդ օրենքը չկա: Իսկ երբ ՀՅԴ-ն ասում է, որ ուզում է արդարությունը վերադարձնել, ուրեմն պետք է վերադարձնել օրենքը:

ՀՅԴ նախընտրական համամասնական ցուցակի առաջին համար, ԱԺ ՀՅԴ խմբակցության ղեկավար Վահան Հովհաննիսյանը պաշտոնապես հեռուստաբանավեճի է հրավիրում ընտրությանը մասնակցող բոլոր կուսակցությունների եւ բլոկների առաջին համարներին: Այսօր այս հայտարարությունը նա արեց մտավորականության հետ ՀՅԴ ներկայացուցիչների հանդիպման ժամանակ:«Բոլորին` միասին, առանձին, դահլիճում, իրենք երկուսով` ես մենակ, դուրսը, որտեղ ուզում են: Ես պատրաստ եմ 

նրանց դիմավորելու եւ ապացուցելու, որ Դաշնակցությունը ճիշտ է ու միշտ էլ ճիշտ է եղել: Եթե գան` շատ լավ, բայց ես վախենում եմ, որ այս հրավերին արձագանքող չլինի: Որովհետեւ իրենք նախօրոք հայտարարել են, որ չեն մասնակցելու բանավեճերին: Ի՞նչ պետք է ինձ ասեն, եթե ես, օրինակ, հարցնեմ, թե ինչու է մեր տնտեսական վիճակն այսպիսին, ո՞նց կպատասխանեն նրանք ինձ, եթե հարցնեմ, թե ինչու գիտությունը չի ֆինանսավորվում այնպես, ինչպես պետք է, եւ մեր կրթական համակարգը ողբալի վիճակում է: Նախագահական ապարատից խեղդած են պահում բոլոր լրատվամիջոցներին, ի՞նչ պետք է պատասխանեն` չեն կարող պատասխանել ու դրա համար էլ չեն գա բանավեճի»,- հայտարարեց Վահան Հովհաննիսյանը:

Նա նշեց, որ եթե ընտրապայքարի մտած կուսակցություններն իրենց նախընտրական կամպանիան անցկացնում են մեկ մարդով, ուրեմն մարդ էլ չունեն բանավիճող: ԱԺ ՀՅԴ խմբակցության ղեկավարն ասաց, որ, իհարկե, լավ կլիներ, որ ցուցակների առաջին դեմքերը բանավիճեին, ու բոլորն էլ այդ ամենը տեսնեին, ինչպես քաղաքակիրթ հասարակության մեջ պետք է լիներ, եւ կատարեին իրենց ընտրությունը:

 

Երիտասարդները պետք է լինեն հայ ժողովրդի ամենաակտիվ սոցիալական տարրը, այլ ոչ թե ամենապասիվը, ինչպես այսօր է. երիտասարդների հետ ՀՅԴ նախընտրական ծրագիրը քննարկման ժամանակ այսօր նշեց ՀՅԴ Բյուրոյի անդամ, ԱԺ ՀՅԴ խմբակցության ղեկավար Վահան Հովհաննիսյանը:

Նա այդ կարծիքին է, քանի որ բարեփոխումների իրականացման, նոր քաղաքականության մասին խոսում են ինչ-որ «տարեց քեռիներ», ովքեր աթոռներ են զբաղեցնում կառավարությունում, խորհրդարանում: «Մենք, ցավոք, տեսնում ենք, որ տարբեր բուհերում ուսխորհուրդների` փորիկները կլորացրած, թշերով, կրծքներին կլոր նշաններով տղերքն են հարցերը լուծում` արդեն կարիերիստական մակարդակի վրա, արդեն զավթել են բոլոր կամուրջները` երիտասարդությունից դեպի իշխանություն: Բայց այդ կամուրջների տերը ազատ երիտասարդությունը պետք է լինի, նա պետք է բացի այդ կամուրջներն ու դռները եւ դրանցով ապահովի ազատ երթեւեկությունը»,- նշեց Վահան Հովհաննիսյանը:

Նա փաստեց, որ երիտասարդությունն ամենից շատ կայանալու ձգտում ունի, եւ դա բնական է, որովհետեւ նա ավելի թարմ է, առողջությունը տեղն է, բոլոր ցանկությունները` դրական, թե բացասական, բավարարելու անհրաժեշտություն կա, սակայն առողջ ու կարող ուժերը իրենց «ալարկոտությամբ, անտարբերությամբ, անհավեսությամբ, ինչ-որ տեղ էլ նաեւ չափազանցված զգուշավորության պատճառով» թույլ են տալիս, որ այդ «կլորիկ ժողովուրդը» ուղղորդի իրենց:

«Ի միջի այլոց, երբ ես ասում եմ կլորիկ, դա ֆիզիկական հատկանիշ չէ, այլ հոգեկան կլորիկությունն է: Կարծում եմ` հասկանում եք, թե ում ենք պատկերացնում, երբ այդ մասին խոսում ենք»,- հավելեց Վահան Հովհաննիսյանը` նշելով, որ հեղափոխությունը սկսվում է մայիսի 6-ին: Եվ այդ հեղափոխությունն անպայման հաղթելու է, որովհետեւ երիտասարդությունն, ի տարբերություն ավագ սերնդի, հեղափոխություն բառը ճիշտ է հասկանում: Նա նշեց նաեւ, որ հեղափոխությունը փողոցում տեղի չի ունենում, այլ մարդու հոգում:

 

Հիշո՞ւմ եք` վերջերս մի առակ պատմեցի ստահակ դիլերի մասին, որն այնպես էր զզվեցրել խաղասեղանի շուրջը նստածներին, որ նույնիսկ նրանք, ովքեր նախկինում նրա հետ համաձայն էին, սկսեցին ազնիվ խաղ պահանջել: Իսկ հիշո՞ւմ եք` հիշատակել էի նրա` հաստատության պատերից այն կողմ եղած «թափով» ընկերներին, ովքեր հետաքրքրությամբ (բավական նյութական բնույթի) հետեւում էին կատարվածին:

Կարծում եմ` ալեգորիան այնքան թափանցիկ ու պարզ է, որ միայն հիմարը չի հասկանա, թե ում մասին է խոսքը: Ու թեեւ նմանները մեր Հայրենիքում քիչ չեն, այնուամենայնիվ, շարունակենք նույն ոճով: Դրսի ընկերները տեսնում են, որ ստահակի բանը բուրդ է. ազնիվ խաղում նա ոչ միայն չի շահի, այլ կկորցնի ամեն ինչ` սկսած «Պատեկ Ֆիլիպ» ժամացույցից` վերջացրած «Բրիոնի» կոստյումով, եւ այդ ամենը կուղարկեն պետբյուջե:

Սակայն այդպիսի հարմար «բաժանող» տարբեր օտար ափերի ընկերները չեն ցանկանում կորցնել, նրանք փորձում են օգնության հասնել: Նրանք տարբեր կազմակերպություններից սոցիոլոգներ-սփոյլերներ (անգլերեն` spoil` աղտոտել) են գործուղում, որոնք, լուրջ տեսք ընդունած, ապացուցում են հասարակությանը, որ ստահակն ամենեւին էլ ստահակ չէ, այլ բոլորի կողմից հարգված ազնիվ տղա, որ նույնիսկ սեղանի տակ վնգստացող նրա շնիկը բոլորի սիրելին է եւ արժանի է մյուսների հետ հավասար նստել սեղանի շուրջը:

Սփոյլերը մեզ խորասուզում է թվերի ֆանտաստիկ աշխարհը. մի կողմից` նա չի կարող անամոթաբար բացարձակ սուտ ասել, որպեսզի անմիջապես չթքեն դեմքին, սակայն մյուս կողմից` օտար ափերի եղբայրները վճարել են, եւ խուսանավելու տեղ չկա: Այսպես էլ ի հայտ է գալիս, օրինակ, անճոռնի մի պատկեր` հասարակության երկու երրորդը (սփոյլեր-աղտոտողն է այդքան հաշվարկել) գոհ չէ իրավիճակից, նույնքան մարդ էլ համարում է, որ իրադրությունն անընդհատ վտանում է, սակայն համարյա նույնքան մարդ, չգիտես ինչու, հիացած է այդ իրադրությունը ստեղծած ստահակներով:

Իսկ հիմա մի կողմ թողնենք ալեգորիան: Կեղծ «Գելափի» մասին երեւի արդեն լսել եք, իսկ մի քանի օր առաջ Երեւանում նախընտրական իրադրության վերաբերյալ հանդես եկավ նաեւ ոմն Վալերի Ֆյոդորով` Հասարակական կարծիքի ուսումնասիրման համառուսաստանյան կենտրոնի ղեկավարը (նշանակում է` ստահակի վիճակն այնքան լուրջ է, որ շարքային կամ առաջատար աշխատակիցներով չեն բավարարվել, ուղարկել են ղեկավարին):

Ես նրա գնահատականները չեմ քննարկի կամ վիճարկի, դա սրտանց ու բավական լավ անում են հայկական կայքերի մեկնաբանները: Իմ կողմից միայն կավելացնեմ` ՀԿՈՒՀԿ-ը եւ դրա ղեկավարությունը հենց Ռուսաստանում են համարվում մի «նախընտրական գրասենյակ», որը հատուկ կապեր ունի Կրեմլի հետ եւ չի խորշում կատարել իշխանությունների ու դրանց ԱՊՀ-ական ընկերության պատվերները, նաեւ լավ վարժվել է կեղտոտ ֆինանսական սխեմաներին:

Եթե կասկածողներ կան` խորհուրդ եմ տալիս համացանցում կարդալ The New Time-ի 2007 թ. հոկտեմբերի 5-ի 39 համարը: Հոդվածը կոչվում է «ՀԿՈՒՀԿ. կոռուպցիա լոյալության դիմաց»: Այդ հոդվածի պատճառով ՀԿՈՒՀԿ-ը մինչ օրս դատական քաշքշուկների մեջ է հոդվածի հեղինակների հետ, սակայն նույնիսկ Ռուսաստանում դրա «բարի անունը» վերականգնելու փորձերը հաջողությամբ չեն պսակվել. լրագրող Նատալյա Մորարն ընդամենը 100 ռուբլի (1200 դրամ) տուգանք է վճարել:

Ահա թե ինչպիսի «փորձագետների» է հանձնարարված գնահատել նախընտրական իրադրությունը Հայաստանում եւ ազդել դրա վրա սուտ ու անբարեխիղճ եզրակացություններով:

Դուք, բարեկամնե’րս, մի’ հավատացեք նրանց: Մի’ հավատացեք ո’չ տեղական, ո’չ օտարերկրյա կեղծ սոցիոլոգներին, նրանց` գիտությունից շատ հեռու «վերլուծություններին»: Հավատացեք միայն ձեզ, հավատացեք այն բանին, ինչ տեսնում եք, ինչին ցանկանում եք հասնել: Սպիտակը սպիտակ է, սեւը` սեւ: Եվ ոչ ոք չի կարող ստիպել մեզ հավատալ հակառակին: Ցանկանո՞ւմ եք դեպի լավ փոխել ձեր կյանքը, ցանկանո՞ւմ եք ապրել ազատ, արդար հասարակության մեջ` քվեարկեք հօգուտ սպիտակի: Քվեարկեք հօգուտ Դաշնակցության:

Վահան ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ